Strona główna

Drodzy Parafianie i Przyjaciele!

Trwa czas wizyty duszpasterskiej w Waszych domach! Cieszymy się ze wszystkich kolędowych spotkań - z tego, że możemy razem z Wami prosić dobrego Boga o blogosławieństwo dla Waszych rodzin, ze wspólnych rozmów o sytuacji Waszych domowych ognisk i naszej wspólnoty parafialnej. Dziękujemy za gościnne przyjęcie i prosimy o modlitwę w intencji tych, których domy i serce pozstają ciągle zamkniete na Bożą łaskę.

Radością są dla nas także słowa uznania za wysiłki podejmowane dla dobra wspólnoty parafialnej chełmińskiej Fary. Mamy na myśli zwłaszcza prace konserwatorskie trwające w naszej świątyni. Dziękujemy za wszytskie ofiary, które przeznaczamy na kontynuowanie tego dzieła.

Widzimy również, że wzrasta liczba odsłon na naszej stronie parafialnej. Mamy nadzieję, że nie jest to spowodowane tylko poszukiwaniem przez Was terminu tzw. kolędy. Chcielibyśmy, aby ta strona jak najlepiej Wam służyła i żeby liczba odwiedzających nas wirtualnie (ale także realnie - w kościele) ciągle wzrastała.

Z modlitwą

Ksiądz Proboszcz i Księża Wikariusze

"Pójdźcie za mną" (Mk 1, 17)

Komentarz do liturgii III Niedzieli Zwykłej

Duccio di Buoninsegna, (tempera na desce, 1308–1311, National Gallery of Art, Waszyngton)

Dzisiejsza Ewangelia opisuje pewne wydarzenie, na pozór bardzo spokojne i zwyczajne. Ale w rzeczywistości jest to jedna z najbardziej niezwykłych scen w Ewangelii. Dlaczego opis powołania uczniów jest bardziej niesamowity niż cuda czy inne zdarzenia dziejące się wokół Chrystusa? Na pozór nic się specjalnego nie wydarzyło. Pan Jezus szedł, zawołał kilka osób, a one za Nim poszły: Piotr, Szymon, Jan, Jakub. Zostali pierwszymi uczniami, towarzyszyli Mu w wędrówce, widzieli wspaniałe cuda, słyszeli Ewangelię. Zostali później sławnymi ludźmi, ich imiona wspominamy do dzisiaj z wielkim szacunkiem. Ale jest w tej scenie coś, czego nie widać oczyma, co można poczuć tylko sercem. To, co najważniejsze, rozgrywało się bowiem wewnątrz człowieka, wewnątrz tych ludzi.

Zawsze, kiedy ktoś decyduje się zostawić dom, rodziców, swoją pracę, przyszłą karierę i rezygnuje z założenia rodziny - to jest w tym wielka tajemnica. Czło¬wiek lęka się podjąć taką decyzję, tak jak na pewno lękali się Jan i Piotr, i inni apostołowie. A jednak Jezus cią¬gle woła nowych uczniów. Zdajemy sobie sprawę, że to trudne powołanie, że jest w ludziach wiele lęku, że ksiądz i siostra są tylko słabymi, grzesznymi ludźmi. Na szczęście głoszą nie swoją mądrość, tylko mądrość i miłość Pana Jezusa.

Pamiętajmy więc w naszych modlitwach o tych, którym Pan Bóg w jakiś tajem¬niczy sposób proponuje w sercu drogę swojej służby, by od¬ważyli się odpowiedzieć na to zaproszenie. Niech nigdy nie zabraknie nam osób, które będą przypominały Ewangelię, czekały w konfesjonale z Bożym przebaczeniem i rozda-wały Chleb życia wiecznego.

Ks. Paweł